Sanatın farklı disiplinlerinde, özellikle sinema ve televizyon alanında tanınan Onur Ünlü, edebiyatın şiir ve
roman türlerinde de dikkate değer bir üretkenlik gösterir. Bu makalede incelenen Gidiyorum Bu adlı şiir kitabı
hem biçim hem de anlam bakımından sergilediği anarşik söylem, parçalı kurgu ve oyunbaz dil kullanımıyla öne
çıkar ve şair modern Doğulu kimliğini görünür kılan özgün bir poetika sunar. Eserde postmodernizm ile absürd
edebiyatın temel eğilimleri iç içe geçer; bilinçli olarak bozulmuş sözdizimi, anlamsal kaymalar ve beklenmedik
ses tekrarları aracılığıyla şiirde, çoğulcu bir anlam evreni meydana getirilir.
Ünlü’nün şiirlerinde yer alan göndermeler, onun entelektüel arka planını ve kültürel birikimini yansıtan önemli
ipucular sunar. Metinlerarasılık kuramı temelinde yürütülen kaynak incelemeleri, yalnızca Ünlü’nün beslendiği
referans ağını haritalandırmakla kalmaz; modern ile postmodern şiir poetikalarını da karşılaştırmalı olarak
tartışmaya açar.
Gidiyorum Bu’da semavî dinlerden tasavvufa; Batı, klasik ve çağdaş edebiyattan psikanalize; siyasî mitlerden
geleneksel Türk şiirine; tarihsel figürlerden güncel medya karakterlerine ve dahi ilaç sanayiine kadar uzanan
disiplinlerarası bir kaynak ağı kurulmuştur. Bu çok çeşitli yapı, yakın dönem Türk şiirinde metinlerarasılığın
dikkat çekici, deneye açık ve eleştirel bir örneği olarak kitabın özgünlüğünü ortaya çıkarır. Dolayısıyla eser,
Ünlü’nün sanatının çok yönlülüğüne ve günümüz şiirinde kültür sınırlarının çözümlenmesine dair bir örnek
teşkil ederek yeni okumalar için verimli bir zemin sunar.
Anahtar Sözcükler: Kaynak, metinlerarasılık, modernizm, postmodernizm, şiir.
In various artistic disciplines —particularly in cinema and television— Onur Ünlü is a well-known figure, and he
demonstrates notable productivity in literature as well, especially in the genres of poetry and the novel. The
poetry book Gidiyorum Bu, which is examined in this article, stands out with its anarchic discourse, fragmented
structure and playful use of language in terms of both form and meaning, offering a distinctive poetics that
renders his modern Eastern identity visible. Within the work, the main tendencies of postmodernism and absurd
literature intertwine; through deliberately disrupted syntax, semantic shifts and unexpected sound repetitions, the
poems construct a pluralistic universe of meaning.
The allusions found in Ünlü’s poetry offer significant clues that reflect his intellectual background and cultural
reservoir. Source analyses conducted within the framework of intertextuality theory not only map the network of
references from which Ünlü draws nourishment but also open a comparative discussion on modern and
postmodern poetic practices.
In Gidiyorum Bu, an interdisciplinary network of sources is constructed, extending from the Abrahamic religions
to Sufism; from Western, classical, and contemporary literature to psychoanalysis; from political myths to
traditional Turkish poetry; and from historical figures to contemporary media characters—even reaching into the
pharmaceutical industry. This highly diverse structure reveals the originality of the book as a striking,
experimental, and critical example of intertextuality in recent Turkish poetry. Accordingly, the work provides a
fertile ground for new readings, functioning as an example of Ünlü’s artistic versatility and of the deconstruction
of cultural boundaries in contemporary poetry.
Key Words: Source, ıntertextuality, modernism, postmodernism, poetry.
