How far can thepublic organizations be strategically managed? strategy as a term, strategic planning/management and its compatibility-conflict in the public sector


ÜNAL M. C.

Amme İdaresi Dergisi, vol.46, no.2, pp.25-43, 2013 (SSCI) identifier identifier

  • Publication Type: Article / Article
  • Volume: 46 Issue: 2
  • Publication Date: 2013
  • Journal Name: Amme İdaresi Dergisi
  • Journal Indexes: Social Sciences Citation Index (SSCI), Scopus, TR DİZİN (ULAKBİM)
  • Page Numbers: pp.25-43
  • Police Academy Affiliated: No

Abstract

Strategic management as a private sector model displays certain incompatibilities with the structural and procedural characteristics of the public sector as well as with the political context. Strategic management relies heavily on efficiency, effectiveness and flexibility to achieve competitive advantage and this notion portrays conflicts/disparities with the characteristics of public sector/policy. In this respect, there exists a need for an approach that is unique/specific to public organizations through the analyses of various concepts and models of strategy based on its formulation (deliberate vs. emergent) and different themes (plan, pattern, position, perspective, ploy). Such an approach should accommodate both emergent and deliberate formulation (the balance between stability-change), should also reflect patterns and a shared perspective which all are to be public good-oriented. In fact, however, such an approach would not go beyond a strategic planning effort that consists of abstract strategic goals and mostly lacks gap analysis, interim objectives, and quantifiable measures (excluding budgeting) due to the nature of public services.
Bir özel sektör modeli olan stratejik yönetim, kamu sektörünün yapısal karakteristikleri ve siyasi kontekst ile çeşitli uyumsuzluklar göstermektedir. Şartlara göre rekabet avantajı sağlayacak pozisyonu alabilme adına hız, etkinlik, esneklik vb. hususları temel alan stratejik yönetim, kamu sektörünün/politikalarının bazı temel karakteristikleri ile önemli çelişkiler ortaya koymaktadır. Uygulama biçimlerine (öncel plan- gelişen) ve temalarına (plan, motif, pozisyon, taktik ve perspektif) göre farklı strateji kavram/modelleri, kamunun yapısal dinamikleriyle incelendiğinde, kamuya özel, denge ve değişim arasındaki balansı yakalamış bir stratejik planlama ve yönetim teması gerekmektedir. Bu tema, hem gelişen hem de öncel plan içeren, ortak bir perspektif ve geçmiş motif/kalıplara dayalı, kamu yararı odaklı bir uygulama planı kapsamında faydalı olsa da, soyut ve çerçeve ifadelerden ibaret (bütçelendirme hariç) öncel bir planlama olmaktan öteye geçmez.